پنج فیلتر لنز که همه فیلمبرداران باید داشته باشند

فرآیند پس از تولید و تصحیح رنگ می‌تواند راه زیادی را برای زیبا کردن تصویر شما طی کند، اما وقتی قصد بدست آوردن یک تصویر حقیقتا سینمایی دارید، چیزی که جلوی لنز وجود دارد مهم است.

مدرسه ملی سینمای ایران: فرآیند پس از تولید و تصحیح رنگ می‌تواند راه زیادی را برای زیبا کردن تصویر شما طی کند، اما وقتی قصد بدست آوردن یک تصویر حقیقتا سینمایی دارید، چیزی که جلوی لنز وجود دارد مهم است.

وقتی نسخه رایگان Lite نرم‌افزار DaVinci Resolve  وارد بازار شد، همه فیلمبرداران و تدوینگران یک تصحیح‌رنگ و اتالوناژ کار آماتور شدند. تقریبا در همان زمان بسیاری شروع به ضبط با دوربین‌های RAW یا دوربین‌هایی که توانایی ضبط ProRes داشتند کردند. آنها با تاکید بیش از حد، اهمیت پست‌پروداکشن را تا حدی بالا بردند که کم کم باعث فراموشی یک سری از عناصر سنتی فیلمبرداری شد.

پیش‌فرض فیلمسازان در چند سال گذشته به گونه‌ای شده است که “در پس از تولید درستش می‌کنیم” و روی پس از تولید و اتالوناژ تکیه بیشتری می‌کنند تا گرفتن تصویر خوب در دوربین. به همین خاطر استفاده از فیلتر برای بسیاری از علاقه‌مندان به فیلمبرداری تبدیل به چاره روز مبادا شده است، به این دلیل که آنها به اشتباه باور دارند که ظاهر و جلوه هر فیلتر را می‌توانند در پس از تولید بازآفرینی کنند.

اگر شما قصد دارید سینمایی‌ترین تصویر ممکن را بدست آورید، می‌بایست تا جای ممکن کارها را روی خود دوربین انجام دهید. در ادامه نگاهی می‌اندازیم به فیلترهای فیلمبرداری که در دست فراموشی هستند. دو فیلتر اول از حیاتی‌ترین‌ها هستند (که ممکن است قبلا داشته باشید)، اما فیلترهای بعدی هم در جای خود بسیار ارزشمند هستند.

  1. فیلتر UV (فیلتر فرابنفش)

فیلتر UV دقیقا کاری را که از اسمش بر می‌آید انجام می‌دهد؛ جلوگیری از ورود نور اضافی فرابنفش به داخل دوربین و سنسور جهت جلوگیری از جلوه‌های نامناسبی که به تصویر می‌دهد. در حقیقت با دوربین‌های امروزی دیگر واقعا نیازی به فیلتر UV وجود ندارد، اما بهتر است آن را خریداری کنید تا راهی جهت حفاظت سرمایه‌گذاری شما، یعنی لنزتان باشد.

بسیاری از فیلمبرداران حرفه‌ای ترجیح می‌دهند همیشه فیلتر UV روی لنزهای خود داشته باشند تا سطح لنز را از هر گونه خراشیدگی و ضربه‌های وارده احتمالی، امن نگه دارند. زمانی که از فیلترهای UV استفاده می‌کنید باید حواستان باشد، چون بعضی از این فیلترها (مخصوصا انواع ارزان قیمت‌تر) ممکن است هنگام ضبط بازتاب‌ها یا لکه‌های نوری عجیبی تولید کنند. اما بهتر است همیشه عادت داشته باشید که فیلتر UV روی دوربینتان قرار دهید، اما یادتان نرود در صورت وجود لکه‌های نوری هنگام ضبط آن را از لنز جدا کنید.

  1. فیلتر ND (فیلتر چگالی خنثی)

اگر شما یک کیت فیلترهای ND (یا Variable ND تنظیم شونده) ندارید، باید حتما تهیه کنید. اگر تازه‌کار هستید و اطلاعی ندارید، فیلترهای ND دقیقا مثل یک عینک آفتابی روی لنزهای شما هستند. استفاده از این فیلتر این امکان را به شما می‌دهد که بدون تغییر سرعت شاتر، دیافراگم یا حساسیت سنسور (ISO) به کنترل نوردهی تصویرتان بپردازید. ارزش آنها غیرقابل توصیف است و برای بدست آوردن تصویرهایی با عمق میدانی کم، یک ضرورت.

فیلترهای ND را می‌توان به صورت پک با تعداد مختلف خرید و برای کم کردن نور در مقیاس‌های کوچک، آن‌ها را روی هم قرار داد و یا می‌توان یک Variable ND خریداری کرد که با چرخش فیلتر به آرامی تصویر را تاریک‌تر می‌کند. فیلترهای Variable ND که با چرخش فیلتر تنظیم شدت می‌شوند، راحت‌ترین و سریع‌ترین گزینه برای روزهای فیلمبرداری شلوغ شماست؛ اما عموما کیفیت کمتری دارند و می‌توانند با تغییر رنگ قسمت‌های خاصی از تصویر تاثیر منفی روی آن بگذارد.

  1. فیلتر Polarizer (پولاریزه)

در کنار فیلتر ND، فیلتر پولاریزه قطعا مهمترین فیلتر خلاقه‌ای هست که هر فیلمبرداری باید داشته باشد. فیلتر پولاریزه به خوبی بازتاب‌ها، انعکاس‌ها و هر گونه منابع نوری ناخوشایند دیگری را بدون تاثیرگذاری و تاریک کردن کل تصویر، از بین می‌برد. به عبارت ساده‌تر؛ لنزهای پولاریزه به گونه‌ای طراحی شده‌اند که نورهایی که در تصویر نمی‌خواهید را حذف کرده، اما نوری را که برای نوردهی تصویر نیاز دارید بدون تغییر وارد سنسور کنند.

فیلترهای پولاریزه عموما هنگام فیلمبرداری از پشت شیشه ماشین، یا هر نوع شیشه دیگری که بازتاب دارد کاربرد دارند. این فیلتر کمک می‌کند که دوربین از میان انعکاس‌ها بتواند سوژه را ببیند. آنها همینطور زمان فیلمبرداری از آسمان و ابرها هم با بیرون آوردن جزئیات و بافت‌های ریزی که بدون فیلتر قابل مشاهده نیست، تصاویر زیبایی می‌سازند.

  1. فیلتر Diffusion (دیفیوزر)

با دوربین‌های امروزی که بیش از حد شارپ و واضح هستند، هیچ زمان بهتری از امروز برای داشتن یک فیلتر دیفیوزر نیست. همانطور که از اسم آن معلوم است؛ تصویر شما را کمی نرم می‌کنند و معمولا یک هاله زیبا و کوچک دور بخش‌های خاصی از تصویرتان ایجاد می‌کنند.

وقتی فیلترهای دیفیوزر با دوربین‌هایی که تصویرهای نرم می‌دهند ترکیب می‌شوند؛ نتیجه به نوعی بسیار نرم و رویا مانند می‌شود، اما وقتی روی دوربین‌هایی مانند Lumix GH4 یا Canon C300 که بسیار تصویر شارپ و واضحی دارند (که شاید یک ضعف باشد) باعث می‌شود تصویر از حالت دیجیتال خارج شده و ارگانیک و طبیعی‌تر جلوه کند.

  1. فیلترهای رنگی

فیلترهای تناسب رنگی می‌توانند تصویر شما را گرم یا سرد کنند و یا جلوه‌ای از رنگ خاص به تصویر شما بدهند. تنظیم وایت بالانس (تراز سفیدی) به صورت دستی و تصحیح رنگ در پس از تولید قطعا می‌تواند این جلوه را بازآفرینی کند؛ اما هیچوقت دقیقا مثل آن نخواهد بود.

این نوع فیلترها مخصوصا زمانی که دوربین شما اجازه تنظیم دستی وایت بالانس را نمی‌دهد و یا با یک فرمت بسیار فشرده شده ضبط می‌کند سودمند خواهند بود، از آنجایی که این اجازه را به شما می‌دهد که تصویر دلخواه خود را در دوربین بدست آورید و از دستکاری‌های سنگین پس از تولید که باعث افت کیفیت خواهند شد جلوگیری کنید. جدا از آن و از هر دوربینی که استفاده می‌کنید، تجربه و تفریح با این لنزها می‌تواند بسیار جالب باشد. آنها معمولا جلوه‌های غیرقابل پیشبینی خاص و ویژه ایجاد می‌کنند.

 

ترجمه: فرزاد شهاب

منبعکتاب 101 نکته و حقه فیلمسازی به گردآوری PremiumBeat