ﺭﯾﯿﺲ ﻫﯿﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﻩ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺳﯿﻨﻤﺎﺩﺍﺭﺍﻥ در گفتگو با سایت مدرسه ملی سینما:

یکی از مشکلات سینماداران نداشتن افراد جوان و آموزش دیده است/ سالهاست سالنهای سینما به شکل سنتی اداره میشوند

در راستای گفتگو با مدیران و دست اندرکاران حرفه‌ای سینما که با مقوله پخش و سیستم فنی نمایش در سینماها درگیر هستند، این بار سراغ ﻣﺤﻤﺪ ﻗﺎﺻﺪ ﺍﺷﺮﻓﯽ ﮔﻠﺸﻦ ﺭﯾﯿﺲ ﻫﯿﺎﺕ ﻣﺪﯾﺮﻩ ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺳﯿﻨﻤﺎﺩﺍﺭﺍﻥ رفتیم تا دیدگاه‌های او را بشناسیم. گفتگوی سایت مدرسه ملی سینما با وی را در زیر بخوانید:

 

سیستم اکران ونمایش در سینماهای ایران را نسبت به استانداردهای موجود در حوزه صدا – تصویر چطور ارزیابی می کنید؟

درپاسخ به این پرسش در ابتدا باید روشن کنم که قطعاَ سیستم نمایش کشورمان به روز نیست و ما با استانداردهای سیستم نمایش دنیا خیلی فاصله داریم . رسیدن به سطح کیفی استاندارهای جهانی مستلزم سرمایه گذاریهای کلان دراین حوزه است که درحال حاضر شرایط برای سرمایه گذاری بخش خصوصی مهیا نیست و بودجه ای هم که دولت در این حوزه در اختیار وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی قرار میدهد آنقدرناچیز است که در حقیقت پاسخگوی نیاز اولیه سینما نیز نمیباشد. این ضعف بیشتر در اکران فیلم در سالنهای سینما خود را نشان میدهد. وقتی یک فیلمی در روند ساختش از فناوریهای ضبط صدا و تصویر بی بهره باشد حتی اگر در یک سالن سینمای کاملاَ مجهز و پیشرفته هم اکران شود موجب عدم رضایت مخاطب میشود. چنانکه در سالهای گذشته شاهد بودیم سالن سینمائی مجهز به سیستم صدای دالبی بوده ولی از آنجائیکه فیلم مورد نظر با سیستم دالبی ضبط نشده، در نمایش با ضعف صدا مواجه بوده‌ایم … سیستم صوت و تصویر در ایران تا چندسال قبل آپارات بود و تجهیزات آن ریکترفایر، که وظیفه نمایش تصویر را داشت و بلندگوها که سیستم صوت آنالوگ آن با کیفیت نه چندان مطلوب پخش میشد. اکثر دستگاهها قدیمی بودند و قریب هفتادسال بود که کار نمایش فیلم را بعهده داشتند و با وجود مشکلات و دردسرهای متفاوتش از سیستم دیجیتال فعلی مورد استفاده در سینماهای ایران قابل قبول‌تر بودند و اگر آپاراتها و تجهیزاتشان با کیفیت بودند مشکلی در نمایش فیلم نداشتیم ولی بدلیل نداشتن بودجه لازم در حوزه فرهنگ و هنر ناچارا مسئولین سینمائی مجبور به وارد کردن پروژکتورهای غیرحرفه ای معروف به سیستم E سینما، به کشور شدند. بدیهی است که هرگز منکر تحول مثبت این روند بکارگیری تکنولوژی در همزمانی اکران فیلم درسراسر کشور و جلوگیری از قاچاق فیلمها و درنتیجه افزایش روند فروش فیلمها نیستم . در این زمینه از همه مسئولین سینمائی به ویژه مسئولین موسسه سینماشهر قدردانی میشود که با ورود سیستم D چهره نمایش فیلم را کاملاَ دگرگون کردند و فیلمها بصورت فول HD پخش میشوند و تصویر و صدای ایده آل به نمایش می‌گذارند. البته ناگفته نماند بدلیل کمبود بودجه سینماهای کمی به این سیستم مجهز میباشند و امید است در آینده نزدیک با تلاش مسئولین سینمائی و افزایش بودجه سینما شاهد بکارگیری این فناوری در تمام سینماهای کشور اعم از خصوصی و دولتی باشیم .

نظر شما درمورد چرخه production post تا اکران و نمایش درایران چیست؟

سینما در دنیا موج نوئی را پیش گرفته که با وجود رقابت بسیارش با رسانه های جمعی دیگر به یکی از موفق ترین سرمایه گذاریها تبدیل شده است که اکثر مواقع حتی در ایران ۱۰۰ ٪ برگشت سرمایه داشته است .

در ایران نیز در چرخه تولید یک فیلم تا اکران آن بر پرده سینماها عوامل و لوازم بسیاری در شکل گیری آن دخیلند. از زمان انتخاب فیلمنامه گرفته تا اکران آن بر پرده سینماها ماهها و شاید سالها، البته به ندرت در ایران، طول بکشد که یک فیلم تولید شود. من بارها به تهیه کننده ها گفته‌ام که  یکی از بزرگترین ضعفهای فیلمسازی در کشورمان به همان استارت اولیه آن که فیلمنامه میباشد برمیگردد. متأسفانه به بهانه ممیزی ها شاهد هیچ ابتکار و تنوعی در فیلمنامه ها نیستیم و فیلمها تقریباَ در مسیر تکرار پیش میروند. یکی دوسالی هست که همین تکرار که در یک ژانر باعث موفقیت در گیشه شده و اگر همچنان ادامه پیدا کند در آینده نه چندان دور باعث خسته شدن مخاطب شده و دوباره شاهد رکود سینما خواهیم بود. پس مشخص است یک فیلم موفق به فیلمنامه ای قوی با لوکیشن های جذاب، نیازمند است. این مثال که هر چقدر پول بدی همون قدر آش میخوری در سینمای ایران مصداق ندارد چرا که شاهد بوده ایم فیلمی با کمترین هزینه به بیشترین فروش رسیده است که تنها دلیل آن داشتن فیلنامه‌ای قوی بوده است. نوبت به انتخاب کارگردان و بعد بازیگران میرسد و بعد از آن است که وارد یکی از مهمترین بخشهای ساخت فیلم که بکارگیری تکنولوژی در صدا و تصویر میباشد، میرسیم. به نظر من باید شرایط را برای ورود بخش خصوصی به حوزه فناوریهای سینما باز کرد و از انحصاری کردن آن جداَ جلوگیری نمود و متخصص و غیرمتخصص از هم تفکیک داده شوند.

وقتی تولیدکننده فیلم با تنوع استودیوهای فیلمسازی مواجه باشد. انتخاب برایش راحت تر بوده و میتواند بسته به بودجه‌ای که در نظر دارد بهترین یا بدترین را انتخاب کند. بدیهی است بدلیل تنوع و رقابت پیش آمده از بالا رفتن قیمت تجهیزات سینمائی جلوگیری می‌شود و فیلمساز در تمام مراحل ساخت فیلم از قابلیت فیلمبرداری‌ با کیفیت بالا و در رزولوشن خیلی زیاد یا برعکس از ابتدائی ترین آن – وصدابرداری فوق حرفه ای  یا مبتدی – عوامل حرفه ای یا تازه کار بهره مند شود. در این مرحله است که فیلم با مشخصه‌های حرفه ای یا غیرحرفه ای بودن آماده اکران است. بخش تبلیغات و معرفی فیلم نیز حائز اهمیت است. و در آخر نوبت به سالنهای سینما می‌رسد. عرضه و تقاضا باید با هم متناسب باشند. بدیهی است در کنار لزوم بکارگیری بهترین فناوری‌ها برای تولید فیلم ، نیازمند بهترین فناوری‌ها در سالن‌های سینما برای اکران فیلم نیز هستیم. از مدیریت سالنهای سینما، متصدی فنی نمایش فیلم یا همان آپاراتچی ، بلیط فروش، سرکنترل و کنترلچی، نظافتچی یا خدمات گرفته تا کیفیت سیستم دیجیتالی نمایش فیلم،پرده اکران ،صندلیها، دکوراسیون سالنها، سرویسهای خدماتی مانند سرویسهای بهداشتی و امکاناتی مانند رستوران وبوفه ، باعث درجه بندی سینماها شده و به مدرن – ممتاز- درجه یک تقسیم میشوند که در تعیین بهاء بلیط تأثیر دارند که ای کاش در فیلمها هم بر مبنای مخاطب پسند و مخاطب ستیز تقسیم بندی میشدند تا اینچنین سینماها مجبور نبودند هرفیلمی را حتی با وجود آگاهی ازشکست آن در گیشه به نمایش نگذارند.

متأسفانه شرایط اکران در کشور ما تقویمی شده! حالا چرا تقویمی؟ اگر به جدول اکران فیلمها نگاه کنید کاملاَ متوجه میشوید که فقط تقریباَ ۶ ماه شرایط اکران خوب داریم که رقابت تنگاتنگی بین سازندگان فیلم برای اکران فیلمهایشان در آن وجود دارد مانند اکران نوروزی و اکران راکد و بد مثل ماههای محرم و صفر و ماه رمضان و دوماه آخرسال به مناسبت جشنواره فجر و اسفند ماه که صاحبان فیلم از اکران فیلمهایشان اکراه دارند. و به همین دلیل همیشه شاکی اند که سالنهای موجود کفاف فیلمهای تولید شده را نمی دهد درحالیکه تولیدات زیاد دلیل برموفق بودن سینمای یک کشور نیست بلکه از نظر بنده اگر از همان ابتدا تولیدات ضعیف ساخته نشوند هیچ مشکلی دراکران با سالنهای موجود نخواهیم داشت.

برگزاری کارگاهها و دوره های آموزشی برای متصدیان فنی و مدیران سالنهای سینما تاچه اندازه می تواند در بهبود کیفیت اکران در سینماهای ایران مفید باشد؟ و چه راهکارهائی برای مثمرثمر بودن آن پیشنهاد می کنید؟

بدیهی است آموزش در هر حوزه ای کار پسندیده ایست خصوصاَ در سالنهای سینما که سالهاست به شکل سنتی اداره میشوند. آشنائی متصدیان فنی با تغییرات سریعی که در فناوریهای سیستم نمایش فیلم ایجاد میشود، ضروریست و ما سینماداران نیز با این کارگاهها و دوره‌های آموزشی برای مدیران و متصدیان فنی کاملاَ موافقیم و استقبال میکنیم. تنها ضعف آن این است که این دوره‌های آموزشی شامل تمام کارکنان سینما نمیشود. یکی از مشکلات سینماداران، نداشتن افراد جوان و آموزش دیده بعنوان سرکنترل، کنترلچی ، متصدی گیشه وحتی خدمات است. پرسنل سینماها تنها بدلیل حسن تجربه اکثراَ یا بازنشسته اند ویا در آستانه بازنشستگی‌اند. خودم سالهاست که بر لزوم نیاز سینماها به جذب افراد آموزش دیده تأکید میکنم. سالنهای سینما محیطی فرهنگی هستند که در ارتباط مستقیم با مخاطبینی با اخلاق و رفتارهای متفاوت میباشند که برخورد مناسب با آنان نیازمند دانش خاص است. لذا راهکاری که پیشنهاد میکنم ایجاد کلاسهای آموزش و جذب نیروهای جوان و جدید تحت عنوان کنترلچی و سرکنترل و بلیط فروش خانم و آقا برای سینماها است تا سالنهای سینما از طریق همین کارگاهها بتوانند نیرو استخدام کنند.

ورود مدرسه ملی سینما به موضوعاتی از این دست را چطور ارزیابی میکنید؟

کاملاَ مثبت ارزیابی میکنم و امیدوارم با ورود افراد مجرب و کاربلد به عرصه سینما، در ارائه خدمات از پایه علمی و فنی بصورت صحیح استفاده نمائیم. اینگونه مطمئناَ میتوانیم در امر خدمات رسانی از بهترین شکل ممکن بهره مند شویم؛ هر چقدر پایه علمی و آموزشی ما تقویت شود میتوانیم افراد مجرب و کارآموز را به سینمای کشور عرضه نمائیم.